Droga Krzyżowa, znana również jako Via Crucis, to nabożeństwo wielkopostne o charakterze adoracyjnym, które ma na celu wzbudzenie żalu i współodczuwania ostatnich i najboleśniejszych cierpień Jezusa Chrystusa oraz duchowe towarzyszenie Mu w symbolicznym odtworzeniu drogi na śmierć i złożenia Go do grobu.
Tradycja odprawiania Drogi Krzyżowej narodziła się w Jerozolimie, gdzie wierni odwiedzali miejsca męki Jezusa Chrystusa, rozważając to, co przeżywał podczas swojej drogi na ukrzyżowanie. Na jej powstanie wpłynął fakt odnalezienia Krzyża Świętego, pielgrzymki wiernych do Jerozolimy jako miejsca związanego z życiem i śmiercią Chrystusa oraz pragnienie odtworzenia męki Chrystusa dla tych, którzy nie mogli pielgrzymować do Jerozolimy.
W średniowieczu nabożeństwo Drogi Krzyżowej zostało rozpowszechnione przez franciszkanów2. Franciszkanie, oprowadzając pątników, zatrzymywali się przy stacjach przedstawiających historię śmierci Jezusa1. Jako pierwszy 14 stacji wprowadził w 1741 roku św. Leonard z Porto Maurizio, który za zgodą papieża Benedykta XIV założył drogę krzyżową w rzymskim Koloseum.
W obecnej postaci Droga Krzyżowa została ukształtowana w XVIII wieku. W kościołach katolickich droga krzyżowa oznaczona jest 14 krzyżami, rozmieszczonymi najczęściej na ścianach bocznych świątyni; dodatkowo może być przedstawiona w obrazach lub rzeźbach. Stacje drogi krzyżowej to nie tylko odtworzenie wydarzeń z ostatnich dni Chrystusa. Mają one swą bogatą symbolikę. Dla katolików są również podstawą rozważań medytacyjnych.
Zdjęcia Łukasz Wajnert
